Makkelijk een stageplek vinden? Een dodensprong zonder parachute…

Salim El Makhloufi – 16 jaar, bekend van ‘Onderweg naar het Lagerhuis
 
  Stel je voor: u moet uit een vliegtuig springen zonder parachute. Wat gebeurt er dan? Precies je valt kilometers naar beneden vol angst, vertwijfeling en eenzaamheid. Het niet weten wat je moet doen. Deze gedachten zweven door je hoofd totdat je met een smak op de grond neer komt.
 
 Die angst en eenzaamheid en het gevoel van niet weten wat je moet doen. Dit is wat een grote groep jongeren dagelijks moet doormaken. Puur om het feit dat zij niet geholpen worden met het vinden en behouden van bijvoorbeeld een opleiding of een baan. Dit klinkt misschien erg overdreven, maar denk eens aan uzelf,  toen u die leeftijd had of misschien op dit moment deze leeftijd hebt en wel die mogelijkheden tot u beschikking hebt.

 Kunt u zich nog herinneren hoeveel onzekerheid en druk er op u werd gezet werd? Alles moest het liefst gisteren nog dan vandaag.  De enorme grote druk van overheid, uw ouders, uw school, misschien ook nog uw vriend(en) . Op het gebied van het vinden van een gedegen opleiding binnen een goeie school of een bijbaantje, full-time job of misschien wel een stage.
 
 Hoe was het voor u? Makkelijk? Omdat u een familie-lid, kennis of een vriend had die u een aanbod deed of wel iemand wist die u kon helpen? Of moest u net als heel veel andere jongeren langs vele bedrijven, organisaties en winkels gaan voor het vinden van geschikte stageplaats ? Hoorde u direct een ja of was een nee het meest voorkomende?
 
 Er zijn zo veel jongeren die ondanks hun gedrevenheid iedere keer geweigerd worden door gebrek aan ervaring, of door hun anders zijn of  afkomst en zelfs het niet hebben van een snoezig koppie kan je de kop kosten. U zult nu denken, dit kan niet. Of u zult dit herkenbaar vinden. Ik kan u garanderen dat dit de normale gang van zaken is voor vele jongeren in Nederland.
 
 Wat mij het meest zorgen baart, zijn de consequenties die hierop volgen. Vele jongeren stoppen uit wanhoop en verslagenheid na een lange vlucht van die ene gerepeteerde en herhaalde en oh zo definitieve woord genaamd 'NEE'.  Deze jongeren zouden wij een parachute moeten aanreiken. Een parachute die hun eindeloze val kan stoppen. Een parachute die hun redding kan zijn om niet te pletter te vallen. Een parachute die hun stopt voor de genadeloze smak tegen de grond.
  
 Helaas liggen deze parachutes niet voor het oprapen. Velen zullen onherroepelijk tegen de  vlakte aan slaan. Met de jaren zullen velen uit wanhoop, hopeloosheid, onkunde, vertwijfeling en na vele onmogelijke gemaakte kansen en afgesloten paden de handdoek in de ring gooien. Al de moed, gedrevenheid, doorzettingsvermogen, kracht en energie zal uit hun geknepen zijn door de ene bittere teleurstelling na de ander.  Het resultaat? Tja, sommigen zullen stoppen met de opleiding, stage zoeken of zelfs werk zoeken. Anderen weer zullen hun heil zoeken in de fles en wat al niet meer,  om vooral de verdoving te veroorzaken en te vergeten in welke misère en ellende de persoon zit. En weer een andere groep zal willens en wetens onrechtmatig zichzelf staand weten te houden. Hoe men het wendt of keert, falen en mislukken worden de drijfveren voor deze jongeren om vanuit een uitzichtloze situatie er het beste van te maken. En of dat het  beste is, zal ons de toekomst leren.   
 Nogmaals bedenkt u, wat u in hun schoenen had gedaan? Met goede moed, doorzettingsvermogen en inzet is niet alles mee gedaan en overwonnen. De gunfactor is cruciaal en essentieel in het traject van verbindingen zoeken en maken. Zo ook voor deze jongeren. Ze worden gedwongen keer op keer hetzelfde te doen. En ze worden keer op keer afgewezen. Het enigste wat ze na een tijd willen,  is stoppen met de opleiding. Elke ‘NEE’ die ze horen of lezen, is een bevestiging van hun falen. En dan mag dan iemand een dikke huid hebben, maar het hakt erin kan ik u verzekeren.

Ik weet van mezelf dat ik niet bang ben om te spreken in het openbaar. Dat ik niet bang ben om een conversatie op te zetten en desnoods af te breken. Laten we zeggen dat ik wel eens de oren van je hoofd af praat. (Dit was geen eigendunk J)

Ik zelf ben een gelukkige tiener. Mijn gedrevenheid is niet ten onder gegaan aan afwijzingen. Ik heb mijn opleiding gevonden. Ik heb altijd een baantje gehad en op dit moment heb ik er zelfs twee met een vervanging in de wacht. Mijn keuzes zijn ruim, maar waarom mag ik een parachute gebruiken,  terwijl de anderen gevangen in de angstaanjagende val die ze tegemoet gaan, niet?

Wat ik probeer te zeggen is. Wanneer er hulp geboden gaat worden aan al de vertwijfelde, haast moed opgevende en stoppende jongeren laat dit dan passende hulp zijn. Laat de jongeren dan niet met hun parachute hangen. Maar geef ze kwaliteit tot dat de landing veilig voltooid is en de jongeren de parachute op eigen houtje hebben los gemaakt. Om vervolgens voorbereid te zijn om de maatschappij in te trekken
   

Scholen, ondernemers, overheid zelfs ouders die toekijken hoe jongeren tevergeefs hun val proberen te breken waarin zoveel doemscenario’s die een pikzwart toekomst onontkomelijk lijkt te zijn.   Deze jongeren doen echt hun best, houden de moed er in en proberen uit alle macht in de huidige samenleving niet het onderspit te delven. De meesten hebben de bereidheid, maar velen niet de bereikbaarheid om daadwerkelijk resultaat te boeken in hun zoektocht een start te maken als jong volwassene waar van in de toekomst verwacht wordt deze samenleving ook te dragen. Een steuntje om die piketpaal te markeren is alles wat een hele groep jongeren nodig heeft in dit geheel. En de bereidheid daarin begenadigd te worden om de juiste tools te krijgen om een begin te maken een waardig lid van deze samenleving te mogen worden.
   
 Nu heb ik de vraag:
 Laten wij jongeren zo maar hun opleiding en/of hun baan opgeven ? Laten wij hun vallen tot de smak op de grond volgt?  Of zijn we bereid hun de parachute aan te reiken die hun verder helpt en equipeert het heden en de toekomst aan te kunnen? Anders wordt het een dodensprong zonder parachute.