Heeft Bevrijdingsdag in Nederland vieren nog wel zin?

“De behoefte aan liefde, gelijkwaardigheid en puur mens te mogen en kunnen zijn is schaars in dit land. Het land waar mijn grootouders voor hebben gevochten en na de tweede wereldoorlog zich krom voor hebben gewerkt hadden, weiger ik te gronde te laten gaan.”

 Zojuist heb ik de hoorn op de haak gelegd, na een zeer goed en verhelderend gesprek. Ik appte een goede vriendin van me of ik haar mocht bellen en al gauw appte ze me terug dat het goed was. Zodra ik haar aan de lijn kreeg zei ze: ‘Je belt met een reden.’ Waarop ik moest toegeven dat hoewel ik haar graag wilde horen, ik haar inderdaad ook wilde spreken, over wat me dwars zat.

Ik voelde me vastzitten in een naar gevoel. Het was een moeilijk te beschrijven gevoel. Sterker nog, eigenlijk een gevoel waar ik mijn vinger niet op kon leggen en daarom ook moeilijk kon benoemen wat het was. Ik voelde een soort van zwakte, onvrede en angst. Het is een onaangename gewoonte geworden en het voelt als een cliché door te zeggen dat de gebeurtenissen van de afgelopen tijd, waar ter wereld dan ook, enorme en heftige indrukken op me hebben achtergelaten.

Wat er werkelijk gebeurt, is dat de beelden me pijn, vers(p)letenheid en verdriet geven. Terwijl deze heftige emoties in mij als een storm waaien zie ik tegelijkertijd de trage overheden weer bedenken hoe dit op te kunnen lossen: afkopen met geld, repressie en andere soorten kanonnenvoer oftewel politieke onzin. Mijn angst voor een nog grotere tweedeling in het land ervaar ik al enige tijd en neemt met de dag toe. Na het goede gesprek vandaag besluit ik een pen ter hand te nemen en mijn gedachten op papier te zetten.

Nederland kan volgens mij pas voor andere landen zorgen, wanneer de burgers van dit land voor zichzelf kunnen zorgen. Mijns inziens is de huidige situatie verre van dat. Toen ik voor geruime tijd in Marokko ging leven en wonen werd mij als eerste geleerd actief deel te nemen aan de samenleving. In dat proces was mijn afkomst geen drempel. Het scheen niemand iets uit te maken dat mijn vader uit Rotterdam kwam en mijn moeder uit Fryslân. Neen, actief mee doen aan de samenleving bestond uit het delen met elkaar wat men nodig dacht te hebben, het gezamenlijke belang zien, erkennen en respecteren. Waarbij als basisbeginsel de buurt als een familie wordt gezien.

Als ik kijk naar onze maatschappelijke zorg valt me op dat in het algemeen de mens niet verstoord raakt door de dingen die gebeuren, maar juist door de manier waarop men ernaar kijkt. Juist omdat er door verschillende ogen wordt gekeken, komen het delen van de gemeenschappelijk belangen en in feite de universele behoeften van de mens in het gedrang!

De trieste werkelijkheid is dat de individuele samenleving is doorgeslagen in "ego-samenleving. We zijn allemaal bezig met ons eigen ego en de grote massa slaat hier wel aardig in door. Wordt het niet eens tijd, dat we onszelf de juiste vragen stellen? Wordt het niet eens tijd, dat we ons eigen ego naast ons neerleggen en de dingen vanuit een menselijk perspectief gaan benaderen?

Mag ik jou zo op de mens af zomaar wat vragen stellen die mij bezig houden?

* Houd jij méér van jouw kind, dan ik van mijn kind zou houden? Gun jij jouw kind een betere toekomst, dan ik voor mijn kind wens?

* Mijn kinderen hebben recht op hun eigen natuurlijke ontwikkeling, jouw kind toch ook?
 
Ouders weten hoe een lieve en onschuldige jongere in een mum van een tijd in een monsterachtig wezen kan veranderen. We weten uit wetenschappelijk onderzoek dat de jongeren, die vaak te zwak ontwikkeld zijn in hun eigen waarden, een risico lopen om blijvend een monsterlijk wezen te blijven. Volgens mij draagt de overheid negatief bij door teveel op repressie in te zetten. Daarbij wordt uit het oog verloren dat de persoonlijke groei, waar ieder kind recht op heeft, teniet wordt gedaan.

Ouders en onderwijs spelen overigens hier ook een essentiële rol in. Uiteindelijk ontnemen wij samen het kind zijn recht op zijn eigen ontwikkeling, doordat we teveel gefocust zijn op ons eigen "ik". Terwijl onze "ik" in een andere tijd, andere mogelijkheden en omgeving is gevormd, verwachten we van jongeren onze manier van vorming te slaafs te ondergaan. Sterker nog we eisen dat van ze! Tegelijkertijd eisen ze dat meer dan wij zelf kunnen in deze complexe samenleving te functioneren. Kortom: met veel minder veel méér realiseren.

Mijn kinderen hebben recht op een leven waar ze zonder angst voor vernietiging mogen dromen en deze dromen op hun manier na te streven. Ik neem hierin mijn verantwoording en hoop dat we samen iets hierin kunnen betekenen.

 

Ik droom van… een samen leven in Nederland en dat alle burgers actief en naar eigen vermogen deelnemen als volwaardige burgers in de Nederlandse samenleving. Een samenleving waar afkomst, ras en geloof geen rol spelen en de taal der liefde wordt gesproken

 

Ik sta op als burger en het liefst zou ik met alle pure mensen een beweging willen maken. Wat ik voor mijn gevoel voor nu kan doen, is erover schrijven en dit met zoveel mogelijk personen te delen. Mogelijk dat iemand zich aangesproken voelt en met mij hun gevoelens en de behoeften willen delen. Daarom is het platform "De burger staat op!" opgericht.
Door deel te nemen aan dit platform kun je jouw gedachten delen en meewerken aan een Wij gevoel in Nederland. Dat is elkaar versterken en iets over hebben voor een ander. Zo realiseren we een samenleving die elkaar kan vinden om met elkaar het gesprek aan te gaan. In het gesprek helderheid voor onszelf en voor elkaar te realiseren en daarvandaan samen te zoeken naar oplossingen.
Mij heeft het geholpen om een vriendin te bellen om te ventileren en helder te krijgen waar het bij mij knaagt. Toen ik mijn gevoelens en behoefte scherp had kon ik deze column schrijven. Ik nodig je uit om te delen waar het bij jou knaagt, wat je bezig houd, wat je nodig hebt, welke aandeel je kan leveren en waar je oplossingen ziet.

Wie weet kunnen we samen de handen ineenslaan.

Wie weet kunnen we de doorgeslagen individualistische dikke ego-cultuur ombuigen naar een SAMEN LEVEN in de Nederlandse samenleving.

 

Ik reik mijn hand uit naar je.
-Marco Kranenburg-